شوره‌زار اشک؛ دکلمه‌ای در سوگ ساقی کربلا

دکلمه «شوره‌زار اشک» با قلم سیده نجمه سعدی، درد دل حضرت زینب کبری(س) را با پیکر قطعه‌قطعه حضرت عباس(ع) و مصائب پس از عاشورا به تصویر می‌کشد. این اثر ادبی، شرمساری عباس(ع) از نیاوردن آب را در برابر عشق و وفایش به تصویر می‌کشد.

در باورم نمیگنجد تا این مرز به من انس و تولی و دلدادگی وافر داشته باشی، برادرم، ای فرزند علی، ای نگار ماهرخم پیکر خجسته و مطهرت تکه تکه و متلاشی شده اما با کمال ادب شرمنده و پوزش می طلبی، در روح و روان عطش ناک و مشتاقت نوشین ترین و خوشایندترین رود جاریست از تمامی جراحت و خستگی هایت تا ابد سپاسگزارم. شامگاه اندوهناک و غمناک است و رنگ شفق از خوناب دگرگون شده. امنیت و آرامش رفته، سوگواری و نوحه گری خونابه و تهدید شرربار و افروخته شده، با وجود آنهمه درد و غم های جافرسا و جانسوز و دلخراش با هیبت و صلابتی شکوه مند و پرجلال زنی به سوی نهر روان شد و نهر نظاره کرده و در شیون و تضرعی دلخراش و حزن انگیز زبان به سخن گشود، کلامش چیزی ورای فهم را نگاشت و کربلا را شگفت زده و حیران کرد، گفت ای ابوفاضل ای ستاره شب های تارم تویی که در لطائف ادب زیباتر و در فوائد عرب جامع تری، قدردان و سپاسگزار همیشگی تو هستم، در ژرفنای روح و روانم اندوه و بی قراری و خستگی سرشار است، زبان به نکوهش نمیگشایم، پابرجا و ثابت رای مانده ام و با قلبی نالان به تو میگویم. این سخنانی است که در طول هزاران سال باید آنرا با آب طلا نگاشت، پژواک این شهبانوی دانشمند را ملائکه به خوبی میشناسند همچون پژواک فاطمه (س) در خطبه فدکیه، آن پژواک همچون پژواک حیدری در عهد پیکار و مقاتله هاست.عباس ای ساقی گلچهره من، ای درخت پربار در کویر، خیالم تسکین یافت، هنگامی که حسین دره التاج شرف، ماه عرب، مرا به دست تو داد، عباس ای حامی و پشتیبان و سرپرست من، از تو سپاسگزارم و خونابه گلویت و اشک خون آلود و خونبارت را که فداکارانه ایثار کردی را تحسین میکنم. عباس ای آوازه فصاحت عرب، ای مظهر صبر و سخا، تویی که تقدیر محال را به انجام رسانده ای، خدا سعادت و اجر نیک به تو ارزانی بخشد، چطور دلدادگی بی حد و پایانت را جبران نمایم، دستان عزیز، نازنین و مبارکت قطع شد و این نهایت عشق است که نشان دادی، علقمه را شرمسار کردی. عباس ای ستاره مهتاب شبانگاه، خدا فیض خیر به تو بدهد، چطور محبتت را جبران نمایم. چشمی را نثار کردی و با چشمی دیگر شرمساری و پوزش میطلبی، واپسین قطره های خون در چشمان نازنینت را هم میخواهی فدا کنی؟ همه این ایثارگریها را کوچک میشماری و پوزش میطلبی، سرت با ستون آهنی متلاشی شده و برایم سرافرازی جاوید آوردی، با اینکه چون ماه خسوف شده ای، اما زیباترین و کاملترین ماه عالم هستی. شهرت و جان نثاریت تا ابد خواهد ماند. ارمغان خاک عرب حسین به گوشم رساند که در لحظت واپسین از من پوزش میطلبی، عباس ای پیک نسیم سحری و ای زیباتر از برگ یاسمن چرا شرمساری، خون از پیکرت میچکد؟ یا این عرق حجب و حیا و شرمساریست؟ این حالت مرا رنجیده و غمناک میکند!

اگر زبان بگشایی خواهی گفت شرمساری، چون نتوانستی آب را به خیمه ها بیاوری، آبی نیاوردی ولی با جان نثاریت و عطوفت بی اندازه ات روح و روان خواهرت را برای همیشه با طراوت و سیراب کردی. آن زمان که مشک سوراخ شد و آب آن روی زمین جاری شد ایمان داشته باش که جان تشنه ام سیراب شد! شرمنده نباش عباس ای ژاله باران، آنچه میگویم تشویق و سپاس از توست، تقدیر و سرنوشت را شوریده و آسیمه دل کردی، چون تو نهایت باوفایی و پیمان پایی هستی. این انس و محبت برادری و خواهری تندیس همه دوران ها و قرن ها شد! عباس ای سوره وفا که آیه هایش با فداکاری تو نازل شده است. علقمه جایگاه و منزلت احرام تو شد. ای رسول افتخار، مباهی و سرافرازی. یزدان مالک خواست تو اینچنین باشی برای ابد تا همیشه، از سوی من و همه اهل حرم تو لایق تقدیر و تعظیمی. میگویم تا در کربلا جاویدان و جاودانه شود، به نام یکتا خالق هستی، آن معشوقی که هر چه از او بگویم کم است. ظلمت شب را به تضرع و ناله میگذرانم و مدح تورا میگویم! برایت فاتحه میفرستم ای فرزند راه درست. اینک باید از تو قدردان باشم قبل از آنکه خونابه جراحتت بی طراوت و پژمرده شود، این است حق جوانمردی چون تو. هرگز درنگ و سستی نکردی، آنچه انجام دادی کافی بود، آنچنان که دشمن به کمال، معرفت و برتریت اعتراف میکند، دشمن درباره تو زمزمه میکند، از بودن تو در جولانگاه و زرمگاه هراسان است تا ابد، تا همیشه، سوگند به آفریده والامقام و عالی رتبه، بر تو منتی نمیگذارم عباس ای نخل باغ دین تو مرا مدیون منت خود کردی

ای نجم زیباوقار من، ای شهریار عرب، ای دلربا و رعنا، اکنون دختر فاطمه و علی از تو تشکر میکنند، گواهی میدهم باوفاترین هستی، کلمات قاصر از هویت و توصیف بی نظیر توست، این تندیس افتخار را بر سینه ات می آویزم تا چون تصویر بر سنگ جاودان و پایدار بماند و آن این است که تو برترین، نیکوترین و شایسته ترین یاور بودی که رفتار و گفتارت یکی بود. شهادت میدهم که تو به پیمان خود وفا کردی، مرحبا از ستایش تو دست بر نخواهم داشت، کاری که کرده ای در هیچ کلامی قابل وصف نیست. تویی که در جانبازی و فداکاری از پیکر مطهرت چیزی باقی نماند. دلدادگی و شیفتگی که از خود نشان دادی از حد خارج است و نشانه آن تعداد بی حد زخم هایی است که تیرها در پیکر مطهر تو به جا گذاشته اند. سوالی دارم از تو ای برادر باوفایم ای همای صبح، چرا هنگامی که بر زمین افتادی رخصت ندادی تا پیکرت را به خیام بازگرداند؟ میدانم جواب سوالم چیست و آنرا خشک نای گسسته ات شرح میدهد تا ابد تا همیشه. برادر جانم ای گلنار سمن بوی، سوالم را پاسخ بده، حسین به قتلگاه آمد چرا رضایت ندادی تو را بیاورد، حتی اگر میشد اعضای گسسته ات را با حصیر جمع کند و بیاورد، مبادا که شرمگین از بازگشتنت به حرم بودی، ای حرم به قربان تو، برای پیکر عالیقدرت که در علقمه باقی مانده بود آشفته و بیقرار بودم و شد آنچه که از آن باک داشتم. آفریگار مهرپرور و عطوف را سپاسگزارم که نبودی و رفتی بیش از آنکه ناله، فغان، تضرع، فریادخواهی و استغاثه حرم را بشنوی، خیمه ها به آتش کشیده شد و خاکسترش به جا ماند. ودیعه امامت منتقل شد و امام حسین (ع) شهید شد. به امامی که غرق در مشقت و مصیبت بود پرسیدم، سجاد ای لاله سیراب، ای حدیث خوش آرا اینک چاره ما چیست؟ و او فرمود از بدخواهان و معاندان به شوره زار فرار کنید. خدارا شکر که نبودی و ندیدی تا دویدنم را در بیابان ببینی، هنگامی که یتیم های گریزنده را گرد آوری میکردم و در این بیابان بارها بر زمین می افتادم. حسین تورا رها کرد، با دستی بر کمر و قامتی کمانی از رنج و غم تو به خیمه ها بازگشت، یقین کردم کمرش شکسته شد، ای کسی که غمت کمر برادرم حسین را شکست، حال من همچون حال حسین است در غم تو، تا ابد، حسین قبله اله عرب و عجم بازگشت و ستون خیمه تورا خواباند و آنگاه بود که دریافتم تو کوچ کرده ای. حسین وقتی از نزد تو بازگشت و به نزد ما برگشت، حسین سابق نبود دردی در قلبم شراره زد که یزدان جان آفرین به احدی نشان ندهد، با اشک و آه خواهم گفت چه حال و ماجرایی داشتم. عباس ای نسیم وصال من آنچه میگویم نکوهش نیست، هرچند ناگوار و جانکاه است! بعد از تو چه خواهد شد. بعد از شهادت تو بود که دریافتم اینک شمر خبیث به خشکنای برادرم مشتاق شد و اینک تمام هستی در انتظار است که پس از تو چه خواهد شد، اسارت، تازیانه، ناسزا و شکنجه از سوی بیگانه دودمان رسول الله را تهدید کرد، آن زمانی که مرا به اسارت بردند، دیگر تو نیستی تا یاورم باشی ای حامی و سرپرست باغیرتم تو یاریگر من بودی و اینک نیستی ای پیک نسیم سحری، ای عهده دار و مسئول من، آن لحظه ای که خیمه ام خواهد سوخت تو نیستی و این دردی جانکاه است. عباس ای حدیث پربها و آه جانسوز من .